Einde aan jaren lange depressie.
Het stopzetten van de bakkerij in 2017 was net op tijd. Een paar maanden door gaan en wij waren diep in de schulden uit gekomen. Geen enkele spaarcent meer, hellemaal opnieuw moeten beginnen, met nog maar 1 inkomen. Het zorgde ervoor dat Iris (partner) als de sodemieter werk moest vinden om de aankomende kosten voor het opleveren van de zaak te dekken. Snel werk gevonden, fabriekswerk, we waren zo blij als maar kon hier mee bleven we uit de schulden.
Ware het niet dat Iris door deze situatie redelijk snel in een burnout kwam. Het afronden van de zaak, 2 nieuwe banen er bij, de hersenbloeding van mijn moeder werd gewoon weg te veel. Ik zelf werkte al meer dan volledig, dus ook daar konden we niet meer. Burnout tot gevolg, een overlijden in de familie, met de corona periode er achter aan zorgde nog eens voor een depressie, boven op die burnout. Een jaar volgt, met keuringen door bepaalde instanties, afwijzingen in hulp van zorg. Ik werk hierdoor gemiddeld 60/70 uren per week, en Iris komt thuis te zitten. Geen instantie die ook maar een vinger toereikt. Recht op een uitkering tot zo ver, en voor de rest zoek je het maar uit. Recht op hulp in het huishouden? Vergeet het, je partner is er wel. Hierdoor wordt ik dus naast chefkok, ook mantelzorger voor nog eens gemiddeld 20 uur per week. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om te beseffen dat gemiddeld 100 uur per week aan werk, geen perspectief bied voor ook maar iets anders.
Na lange tijd krijgt Iris met pijn en moeite via de gemeente recht op een thuis coach, heel erg fijn! 1 keer per week komt er een coach langs, al gaat het alleen maar om de aanspraak. We zijn hier heel blij mee. Kort daarop komt er een keuring van uit het UWV, vraag me niet hoe, maar die zeggen dat ze gewoon een baan kan hebben van 30 uur per week, en eigenlijk alles wel kan. Wederom zoek het uit, je uitkering loopt af, dit is het. Een brief met de bevestiging volgt, keihard. Je bent ziek, kan niet werken, je doet niet meer mee voor deze maatschappij. Dat de slogan van het UWV ”UWV werkt voor ons allemaal” is, is mij nog steeds een raadsel, hoe? In plaats van iemand te helpen, heb je diegene nog verder de stront ingeduwd, samen met zijn of haar partner. En dan heb ik het nog niet over het zooitje waar je nog recht op zou hebben. Want die zaak loopt tot eind 2027, zo goed gaan de zaakjes wel.
Het niet mee tellen in de maatschappij, en dat keihard zwart op wit te krijgen in een brief, na dat je hiervoor alleen maar gewerkt hebt. Zorgt voor een hele negatieve spiraal, niet meer naar buiten durven, geen huishouden kunenn doen, en alleen maar afhankelijk zijn. Daar waar je hier voor alles zelf kon doen, is dit een enorme klap, steun van naasten waar wij o zo blij mee waren, was zelfs niet meer genoeg. En Iris begint met suicidale gedachten te kampen, de letterlijke woorden ”Voor mij hoeft het zo niet, als ik wil kan ik er zo een eind aan maken” Staan mij geprint in mijn hersen cellen.
Er is hier voor hellemaal niks geregeld. Hoogste dosis in medicatie was er al, een thuis coach die 1x per week langs komt, dat was het wel. Ik ga met angst en beven naar mijn werk, elke keer als ik de kans krijg app ik Iris. In de hoop gelijk antwoord te krijgen, en duurt het mij te lang dan bel ik gelijk. Gewoon bang voor wat er kon gebeuren, als je dan gemiddeld 10/12 uur per dag werkt zijn de dagen lang, heel erg lang.
Het is gelukkig nooit zover gekomen, tot daadkracht, maar dichtbij genoeg voor de alarmbellen was het zeker. Ik zelf heb altijd geloofd in betere tijden, linksom of rechtsom er moet een keer een einde aan komen. Met hulp of zonder hulp, dat wij hier uit zouden komen ben ik altijd zeker van geweest.
Dat het alleen richting 10 jaar tijd zou duren, dan weer niet haha!
Ook dit is zon leuk gezegde, ”Iemand met een depressie/burnout moet leuke dingen ondernemen. En er op uit gaan.” Hellemaal waar, natuurlijk! Maar leg mij eens uit, hoe je dat moet doen, als je niet verder dan de voordeur durft te komen? En geen enkele cent extra hebt om ook maar iets te ondernemen?
Veel gesprekken volgen, zowel met huisarts als coach, naasten, vrienden en ik. En geloof me, ik kan je verzekeren in zulke situaties weet je pas echt op wie je kan rekenen en wie niet. Een soort natuurlijke selectie. En dit zijn er bitter weinig die over blijven. Hierdoor gaat het wel iets beter met Iris. Maar mijn tank raakt leeg, overprikkeld als de pest, uitgeblust, migraine die consistentie begint te krijgen, dagen dat ik vrij ben van mijn werk komt mij niks meer uit handen. Om nog maar over trainen te spreken, daar waar ik met gemak 20 uur vol maakte in de week, ben ik nu blij met 2. Het lukte gewoon niet meer.
Grote sport doelen kon ik wel vergeten, en mijn hele fitheid/fysiek verdwijnde. Doordat het beetje bij beetje, beter gaat Iris, krijg ik ook weer meer energie, net op tijd.
Eind vorig jaar (2025) gaat er een knop om bij Iris, ”Ik ben er klaar mee afhankelijk te zijn, en te zien hoe jij hier alles steeds moet regelen. Als jij omvalt zijn we hellemaal de sjaak.” Ik zie eindelijk na bijna 10 jaar tijd, weer die sprankeling/vechtlust in de ogen, in diezelfde vrouw die ik toen zag lopen bij Feyenoord waar ik echt spontaan verliefd op werd. Die Rotterdammer die geen blad voor de mond had. En voor ik het wist, zat mevrouw op eerste kerstag de een na de andere sollicitatie weg te schrijven. Folders bezorgen, kranten bezorgen, schoonmaak, post bezorgen? Niks was gek genoeg.
Gek genoeg, de een na de ander bied haar een baan aan. Ik ben hierdoor in het begin als de dood dat ze te veel hooi op d’r vork neemt. En maak ook de afspraak met Iris, dat we per week gaan bekijken wat lukt en niet lukt. Bijschaven waar het moet. Dat is tot nu toe niet nodig geweest, het een versterkt het ander. Ze besluit zelfs de anti depresiva af te bouwen, en heeft al een plan met de huisarts gemaakt hier in. Ook hierin, lijkt voorals nog alles elkaar zo te versterken. Inmiddels werkt Iris zo’n 20 uur per week, de dagen dat zij werkt zorg ik er voor dat het huishouden niet door haar hoeft, en als ze vrij is, er weinig in huis hoeft.
Inmiddels Februari 2026, ik moet nog steeds wennen haha! Maar dat komt wel. Dat het eindelijk echt beter gaat met Iris, is mij zoveel meer waard. Geen halve zombie meer naast mij op de bank, maar iemand die blaakt van de energie.
Het rare is, dat ik nu pas begin te beseffen wat er in die 9/10 jaar tijd heeft afgespeeld. Het was als het ware een bubbel waar wij in vast zaten, vast in een cyclus die alles behalve gezond was. Ik begin nu pas door te krijgen, wat een ”Normaal/Gezond(Gezonder)” leven is. Ik heb de stress die mijn lijf nooit ervaren als echte stress, en dat is natuurlijk dikke bullshit. Mentaal niet zo ervaren, maar lichamelijk toch echt wel.
Momenteel val ik af als een malle, geen last meer van spontane migraine, geen stress, en uitzicht op dat ik echt kan gaan doen wat ik leuk vind maakt mij enorm blij.
Dat ik in die tijd de HBO studie voedingsdeskundige heb afgerond, met het de achterliggende gedachte dat het ooit echt wel beter zou gaan is goed geweest. Momenteel ben ik nog bezig met de HBO studie leefstijlcoach die ik dit jaar hoop af te ronden.
Er gaat momenteel een wereld voor mij open, in hoe het ook kan zijn.
