Burn-out/Bore-out, depressie.
Het is Januari 2025 en ik zit vol in training voor de Frysman in July, Ironman Kraichgau staat als eerste op de planning in Mei ter voorbereiding op. Momenteel is het eigenlijk al duidelijk dat er heel hard gewerkt moet worden voor het loop onderdeel, anders ga ik het gewoon niet halen. Door Longcovid heb ik hier in een enorme achterstand. En het is een race tegen de klok om dit te halen. Alles moet mee zitten.
Alles loopt gesmeerd, tot het moment dat ik enorm veel moet werken door het personeels tekort. Zo maak ik gemiddeld rond de 60+ uren, om over de werkdruk nog maar te zwijgen, vaak niet of nauwlijks kunnen eten. Trainen gaat nog, maar herstellen niet. Er komt meer druk op Iris (mijn vriendin). Zoals sommigen wel zullen weten en sommigen niet, is Iris thuis komen te zitten door een burn-out of beter gezegde bore-out. gevolgd door een zware depressie. Met als klap op de vuurpijl, brieven van instanties waarin letterlijk gezegd wordt dat je geen hulp gaat krijgen, en voor de staat niet meer bestaat. Je, je eigen reet maar moet gaan redden hoe ziek je ook bent.
Dit alles hakte er enorm in, Iris is hier door nog verder de put in geduwd. Ik trek aan de handrem, stop met alles waar ik/we mee bezig waren. Stop met trainen, echt letterlijk alles behalve werk. En doe wat nodig is om hier uit te komen.
Stukje bij beetje gaat het weer de goede kant op, en lijkt het er op dat wij eindelijk sinds 2019 de bodem van deze bodemloze(?) put bereikt hebben na 6 jaar. En kunnen we een beetje terug veren. Proberen de goeie dingen vast te houden, een enorme tik gekregen zeker. Sinds July/Augustus 2025 gaat het weer een stuk beter, dat er een herstel tijd in zit is niet meer dan logisch. Maar er kan weer vooruit gekeken worden.
Alle wedstrijden die gepland stonden afgemeld, eerst tijd maken om weer standaard fit te zijn. Een tijd niet mijn standaard kunnen handhaven en dat is zichtbaar. Conditioneel achteruit en daarmee vooral het lopen, wat kilos meer, en vooral meer herstel tijd nodig. Kortom ik moet mijn lijf weer opnieuw leren kennen. Zie dit dit zelf als een enorme maar bovenal leuke uitdaging. De afgeronde studies, kan ik hier goed op toepassen en dit gaat mij zeker helpen in de toekomst.
Dat het lopen na corona een achterstand was duidelijk, 1 van de 3 disciplines die achter liep op de andere 2. Na deze periode is het nog minder geworden, vooral het structureel te weinig binnen krijgen aan voeding heeft een impact, zuur maar het is wat het is. Soms lopen dingen nou eenmaal zo. Door de hele situatie is dit er allemaal bij ingeschoten, en werd bijvoorbeeld structureel te weinig eten ”normaal” op werk vaak geen tijd om te eten, en het geen wat naar binnen kon moest snel en redelijk voedzaam zijn. Kortom over voedingswaarde hoeven we het hiermee niet te hebben.
Ben ik niet van plan het hier bij te laten, sterker nog ik ben er van overtuigd dat ik net als bij het zwemmen enorme stappen kan maken. Geen of wel loop postuur, dat er meer in zit weet ik wel zeker. Ik kon immers ook geen borstcrawl zwemmen, en nu is dat juist 1 van mijn sterkere punten geworden. Ik ben er van overtuigd dat dit ook kan in het hardlopen.
Ik sluit mij aan bij de lokale loopclub, en besluit met mijn coach het hardlopen aan te pakken, en hier super scherp op te zijn. (Kijkend naar herstel enz. Alles wat nodig is om hier voor fit te geraken)
Mijn eerste avontuur bij de club zit er al op, hier over later meer. Geen grootse plannen, eerst dit. En dan komt de rest wel 🙂
